Weer thuis

Deze blog - of toch maar de volgende - is misschien wel de grootste schrijfuitdaging. Vooral omdat er nogal veel is gebeurd sinds de laatste blog. En omdat we - zoals de titel al zegt - weer thuis zijn. Na een midweek Barcelona scheepten we onze fietsen in op de boot naar Sardinië; met de bedoeling om via de noordkust van Sardinië en zuidwest Corsica terug te fietsen en varen naar Frankrijk. Dan te gast te zijn op de bruiloft van Sophia en Pierrad en daarna - ook weer deels fietsend - rustig naar huis. Maar de meesten van jullie weten inmiddels dat we het anders gedaan hebben. Anderhalve week geleden zijn we - op een zaterdagavond - geland op Schiphol. Met enorm gemengde gevoelens. Verdrietig en geschrokken, omdat Sanders oom Piet is overleden. Dat was de enige en belangrijkste reden om snel thuis te willen zijn. Voor onszelf en de familie. 

Maar daarbij hebben we besloten om ook ‘gewoon’ thuis te blijven. Dan maar een paar weken eerder. En dat maakt dan toch ook weer opgewonden. Thuis te komen: in Nederland en bij jullie. Het is leuk en spannend om hier weer voet aan de grond te krijgen en te houden. Op onze eigen manier; we zijn benieuwd.

Ons huis is nog niet direct beschikbaar; de huurders hebben ook nog even tijd nodig. En zo zijn we nu - met dank aan Olga en Jan - twee weken aan het huispassen in Den Dolder. Wat een geweldige manier om er weer in te komen en om te schakelen. Aan de bosrand tussen kippen en katten - met onze fietsen en het station op loopafstand - wennen we langzaam aan het idee. Straks - half september - halen we de dozen uit de opslag en gaan we weer in Utrecht wonen. Met plannen te over.

En ja, natuurlijk is er heel veel te zeggen over het afgelopen jaar. En dan niet in het minst over thuis komen. Dat doen we dan ook nu, maar aan het op papier zetten van die (na)beschouwing zijn we nog niet helemaal toe. Straks, als we echt thuis zijn, op een goed moment, kijken we graag nog wat uitgebreider terug in een blog. 

En voor nu? Voor nu geven we je graag de ultrakorte samenvatting: het is goed. Ook om hier weer te zijn. En over wennen en omschakelen gesproken: fijn dat we dat samen met jullie kunnen doen. We doen het wel rustig aan. Maar - relatief als dat is - weten we ook dat we jullie snel weer gaan zien en spreken. Tot dan!

Schilderachtig Corsica (meer eilandhop-foto's vind je hier)

Coast2Coast

Het is onze derde Coast-2-Coast deze reis, na Buenos Aires - Santiago en Perth - Sydney. Maar toegegeven, dit is de eerste waar we ons serieus voor hebben moeten inspannen. Van Bilbao naar Barcelona - dwars over de Pyreneeën - is zonder twijfel een van de mooiste trajecten die we hier kunnen fietsen. En hoog. En warm. En inspannend. Na de Marie-Blanque komt de Aubisque, dan de Tourmalet, en de Aspin, en de Peyresourde. En dan laten we de venijnige kleintjes voor het gemak maar even weg. Terugkijkend was het vooral voor Maartje een onwerkelijk avontuur. Wie weet dat Maartje nooit een fiets met versnellingen had vóór deze reis begrijpt waarom. Voor Sander lag het wel wat meer in de lijn. Maar het was zonder meer avontuurlijk; inclusief stortbuien, onweer en lekke banden. En ook: stralende zon, waanzinnige afdalingen, groeiende kuiten, aangesterkte lijven en veel - heel veel - lekker eten onderweg.

Op de dag van de Tourmalet hebben we een camera - gelukkig waterdicht zoals je zult zien - aan Sanders helm getapet. Kijk hier via YouTube voor de bewegende beelden en een indruk van hoe het was; twee bepakte recreanten over de klassieke cols.

 En toen? Toen was het eigenlijk wel een beetje klaar met het prestatiegerichte fietsen. Met als excuus dat we geen uitdaging meer zagen in nieuwe cols - been there, done that - en vooral een sterke behoefte om ook eens wat vaker naast de fiets te staan. Inmiddels was voor ons duidelijk dat we ons het meest op onze plek voelen in het Spaanse deel van de Pyreneeën. En dus hebben we onszelf getrakteerd op een stukje treinen (de fietsvriendelijke TER). Even verderop - 100% colvrij – fietste we het heerlijke Spaanse grensdorpje Puigcerda in.

In Hostal Alfonso ontvangt de 82-jarige Alfonso ons alsof we net een wereldreis gemaakt hebben. Ook hier - net als in Baskenland - leeft alles aan de Spaanse kant van de grens letterlijk op. Waar de Franse dorpjes sterk leunen op het toerisme, bieden de Spanjaarden volop tegenwicht op hun eigen pleinen en terrassen. Lokale gezelligheid; alleen al daarom voelt het beter. En dan nog het eten. De Spaanse kant brengt ons bovendien het meest terug naar Zuid-Amerika, waar mooie herinneringen liggen aan de eerste maanden van onze reis.

Na bijtanken in Puigcerda reizen we - eerst even met de fiets in het laadruim van de bus, omdat we niet door de toltunnel mogen fietsen - door naar Parc Natural del Cadi-Moixéro. Een toch weer lange klim in de avonduren brengt ons in Saldes, aan de voet van de Pedraforca. Hier zetten we voor drie nachten onze tent op. Van actieve trektochten door het Parc Natural is weinig gekomen; wel van uitslapen en naborrelen - met andere campinggasten en met fantastisch uitzicht op de ondergaande zon achter de Pedraforca.

Daarna rollen we de bergen uit. Hoewel, rollen? Op een dag die hoofdzakelijk daalt over een afstand van honderd kilometer, klimmen we alles bij elkaar toch weer bijna 1.100 meter. Uiteindelijk koersen we - via een nachtje Manresa - aan op Montserrat. Vlakbij dit beroemde klooster op de berg ligt een kleine klimmerscamping. Samen met een Poolse vader en zoon zijn we de enigen op deze camping op de rots. Dit laatste nachtje kamperen voor Barcelona levert ons uiteindelijk de meest intense stort- en onweersbui van de afgelopen maanden op. Nu - een kleine week en veel zonuren later - is alles wel weer droog.

En zo zijn we aangeland in Barcelona; aan die andere kust. Voor ons allebei niet nieuw, maar wel een bewuste keus om even te zijn. Vanuit een appartementje aan de rand van Parc Güell bestrijken we de stad. En eens te meer merken we hoe fantastisch het dan is om je eigen fiets bij je te hebben; die is hiervoor gemaakt. Sander schrijft hier een blog over voor verkeerskunde.nl. Oh ja, voor de toekomstige Barcelona-gangers, wij tippen de wijk Gracia. Misschien wat uit de richting, maar niets minder dan het beste Spaanse leven.

Ook komt hier in Barcelona onze vermoeidheid lekker los. We rekenen erop dat dat betekent dat we lekker slapen vannacht; op de boot naar Sardinië.

Beestenweer op de Tourmalet (klik hier voor meer foto's)

Voor de fietsfanaten: zie hier onze fietsstatistieken door de Pyreneeën.

Onze route van Bilbao naar Barcelona!

Trekkers en sportwagens

Jawel, deze blog gaat nog steeds over fietsen; al doet de titel anders vermoeden. Hoewel, veel fietsen met zes tassen - twee voor, twee achter, een stuurtas en een tentzak achterop - zien we niet. In de Pyreneeën - omgeven door wielrenners - voelen we ons net twee landbouwtrekkers tussen de Porches en cabriootjes. Eindeloos veel wielrenners komen hier bij elkaar om de klassieke cols te fietsen. En wij? Nou, min of meer. Als je wilt fietsen van Irun aan de Atlantische kust naar Barcelona aan de Middellandse Zee, kom je er sowieso een paar tegen.

Met een beetje jatwerk op internet en een boekje van een Spanjaard - die op zijn racefietsje in 13 dagen de Pyreneeën heen en weer ‘deed’ - hebben we een eigen route uitgezet op de kaart. Die route is goed voor meer dan alleen fietsen. Zo willen we tenminste twee nationale parken aandoen om lekker neer te ploffen en bergen op en af te lopen in plaats van te fietsen. Maar terug naar de trekkers en sportwagens. Aan de steile kant van de col de Marie Blanque - met gemiddelde stijgingspercentages per kilometer tot dertien procent - bleek maar weer eens dat we lekker bepakt zijn voor deze regio. Wielrenners vliegen ons links en rechts voorbij. Maar ondanks ons overgewicht horen we er wel bij. Sterker nog, we krijgen heel veel sympathieke duimen, korte hijgende praatjes en bovenop zelfs gepast applaus. Ondertussen ontdekken we - bezigheidstherapie bergop - dat Sanders gewicht met fiets en bagage feilloos overeenkomt met Thomas Voeckler die zijn vrouw achterop de bagagedrager mee omhoog moet torsen. En Maartje? Zij trapt het gewicht van Fabian Cancellara - de beer van Bern - omhoog op een elektrische fiets met twee accu’s. En dat zonder trapondersteuning natuurlijk. Allemaal interessante bespiegelingen om onze ego’s net voldoende op te blazen zodat we de berg opkomen. Stoer? Jawel, maar ook nodig dus. Want na de Marie Blanque komt de Aubisque, en dan de Tourmalet, en de Aspin, en de Peyresourde. Zou dat allemaal letterlijk te hoog gegrepen zijn, dan rest ons niets anders dan na de Aubisque linksaf naar Lourdes. Direct onze benen (en ego’s) laten nabehandelen met het lokale, gezegende bronwater.

Maar je begrijpt het al, deze inleiding is niet zo lang om te kunnen melden dat we naar Lourdes gaan. Na die pittige Marie Blanque begonnen we te geloven dat we niet alleen maar naïef zijn. En halverwege was het wel duidelijk: dit lukt. In een kleine drie uur klommen we aan de westkant de Aubisque omhoog. Daar boven aankomen geeft dat euforische gevoel waar weinig drugs tegenop kunnen. Bijkomen, foto’s maken, eten, drinken en dan - warmer aangekleed en geconcentreerd - mogen beginnen aan een prachtige lange afdaling; met nog een kleine hik tussendoor voor de col du Soulor. Met de beklimming van de Aubisque hebben we allebei het vertrouwen dat die anderen ook wel gaan lukken. Bovendien gaan we nu over van de Pyrenees Atlantique naar de Haute Pyrenees. Het landschap verandert precies in waar we nu even zijn willen. Niets mis met rustig aan. Lekker op de trekker.

 En nu? Nu zijn we in Gavarnie, aan de rand van Parc National d’Ordesa. Vanuit Gavarnie hebben we misschien wel het mooiste uitzicht van dit deel van de Pyreneeën. Vanuit de tent kijken we uit op het Cirque du Gavarnie. Het is hier nu volop zomer, dus de afgelopen dagen waren perfect om onze benen even stil te houden. Die platte rust is bovendien goed om - zeker na vorige week - bezig te zijn met onze eigen emoties en die van de mensen om ons heen. Een berg beklimmen werkt echt wel ontspannend, maar maakt vooral ons hoofd leeg. In rust komen we toe aan alles wat er gebeurt. En zelfs om zo af en toe al eens terug te kijken op het afgelopen jaar. Of om concreet bezig te zijn met onze toekomst; solliciteren bijvoorbeeld…

Morgen gaan we wel weer onderweg, want er is regen en onweer op komst. Dan vliegen we dit hoog gelegen dal uit om vervolgens aan de col de Tourmalet te beginnen. Onderweg naar de Spaanse kant van de Pyreneeën, die ons het meeste geeft van het gevoel waar we op dit moment lekker bij gedijen. Sander heeft daar iets meer over geschreven op zijn blog: ‘A gentle Basque spirit - or - how little we know’.

Route uitstippelen! (klik hier voor meer foto's)

 En oh ja, mocht je er nu zelf ook in gaan geloven of fietsambities hebben, wij hebben veel voor- en napret van de colprofielen op www.climbbybike.com, zoals deze van de Aubisque.

Toch weer even thuis

Waar het vorige keer nog over fietsen en onze aankomst in San Sebastian ging, was de afgelopen week van heel andere aard. Maartjes lieve oma - oma Jamin - is vorige week zaterdag overleden. Zondagavond vlogen we dan ook terug, vanuit Bilbao, om bij de familie te zijn. De fietsen en de helft van de tassen lieten we achter in een hotelberging. Inmiddels zijn we terug in Spaans Baskenland en kijken terug op een onwerkelijke week.

Geen week om hier uitgebreid over uit te weiden. Maar het was vooral fijn om met de familie - met jullie - samen te zijn. Allemaal bedankt voor de lieve logeerplekken, het zorgen en kunnen zorgen voor, en de ruimte om elkaar juist nu even te zien.

Vooraf hadden we al besloten om in deze situatie wel weer verder te gaan met fietsen. We zijn echt nog niet klaar hier. De Pyreneeën - en als het aan ons ligt nog een mooie tijd - liggen voor ons. Hier fietsen is misschien wel de beste manier om onze hoofden weer leeg te maken, oma te gedenken en weer opnieuw te gaan genieten van waar we mee bezig zijn. De eerste dag is in elk geval goed geëindigd. De tent staat, hoog in een dal met uitzicht rondom. Net terug uit Nederland voelt het ook alsof we weer een beetje thuis komen in onze reis.

Rij 4 op 5

Niet zoveel van jullie zullen bekend zijn met de campagne van de Fietsersbond. ‘Rij 2 op 5’. Wat die beoogt te doen is ons aanmoedigen om - twee op de vijf van onze werkdagen - met de fiets naar het werk te gaan. Oké, voor ons zijn dat nu nog even geen werkdagen; de reis gaat nog steeds boven de bestemming. En dan vinden we twee op vijf ook nog wel een beetje karig. Maar vier op vijf daarentegen… precies goed. Vier dagen de nadruk op fietsen en dan - tenminste - één dag de nadruk op iets heel anders. Die tenminste één dag maakt de fietsdagen toch wel serieus aantrekkelijker. Bovendien werkt het goed om te voorkomen dat fietsen weer een doel op zich wordt. En zo zijn we - nog net niet voor we er zelf erg in hadden - aan het eind van ons eerste traject aangekomen: San Sebastian in Spaans Baskenland.

Wat begon met een valse NS-start tussen Dordrecht en Lage Zwaluwe ging verder vanaf pakweg de Belgisch-Franse grens tot waar we nu zijn. Dat zijn 1.330 fietskilometers in ruim 80 fietsuren verspreid over 22 fietsdagen. En ongemerkt betekent dat ook al een Mount Everest aan stijg- en daalmeters. Voor de fietsfanaten of anderszins statistiekliefhebbers: bekijk hier onze fietsstatistieken. En voor de volledigheid: hierbij onze route in Frankrijk op de kaart!

Voor meer routekaarten: klik hier

Maar statistieken vertellen natuurlijk hooguit de helft - of het gemiddelde - van het verhaal. En dat terwijl Frankrijk heel afwisselend is geweest. De Medoc en Les Landes waren misschien wat vlakke en saaie uitsmijters, maar ‘a-la’. Ondertussen hebben we de Fransen aanzienlijk beter leren kennen en zijn we bijna helemaal thuis in de ongeschreven regels van het vakantiefietsen. Zo kun je zwaaien naar alle fietsers, maar praten komt er alleen maar van met andere vakantiefietsers (of een incidentele communicatieve wielrenner). Fietsen op ‘de witte en de gele wegen’ gaat prima, maar zo gauw je op de rode komt wordt het toch echt het met hand en tand verdedigde domein van de Franse automobilist. En als er dan ook nog een fietspad in de buurt is - ongeacht de kwaliteit of de staat van onderhoud - reken dan op genoeg weinig subtiele automobilisten die je dat haarfijn duidelijk maken. Die beheersen zonder twijfel de kunst van het ongevraagd adviseren. En oh ja – zodat je het weet - toeteren als automobilist en laat staan vrachtwagenchauffeur is echt niet leuk. Ook als het is bedoeld om moed in te toeteren; doe maar niet. De fietshelm - die hebben we inmiddels allebei - is er zeker ook om je te beschermen tegen de automobilist die graag een punt wil maken. Desondanks - en dankzij onze brede schouders en fietsglimlach - zijn we nog helemaal ongeschonden uit deze kleine strubbelingen gekomen. Een verhaal op zich zijn de Franse bruggen; col-hoogten met veel Atlantische zijwind. Elke keer is het weer een mooi avontuur op de halve meter fietsstrook langs de rode tweestrooks D-wegen. En hartverwarmend is de regelmatige en vriendelijke ‘bon courage’ die we toegeworpen krijgen; hoewel dat meestal berg in zicht betekent…

Spanje is gelijk weer anders dan Frankrijk. In veel opzichten. Om te beginnen vliegen de hoogtemeters ons direct om de oren. Maar daarnaast worden we niet alleen vriendelijk bekeken, maar vooral gelijk vriendelijk aangesproken. Met vragen over wie we zijn, van waar naar waar we fietsen, hoeveel per dag en ga zo maar door voelen we ons meteen weer meer op reis. En dat wordt versterkt door het Spaans en het eigenwijze karakter van het Baskenland. We vallen middenin de traditionele fiestas del pueblo (dorpsfeesten) en doen ons tegoed aan het geweldige Baskische eten. San Sebastian heeft het zelfvertrouwen - volgens kenners niet ongegrond - om zich tot culinaire hoofdstad van de wereld uit te roepen. Voor ons zijn dat vooral de geweldige Pintxos; Tapas maar dan anders. De bar staat afgeladen vol met hapjes, je pakt de avond door wat je hebben wilt en aan het eind van de rit weet de barman je op onnavolgbare wijze precies te vertellen wat je gegeten en gedronken hebt. Zelfs tijdens Spanje - Italië, in een afgeladen bar, ging dit zesde zintuig eetsysteem niet onderuit. San Sebastian voelt als een gepaste beloning voor ruim drie weken fietsen. En dus maken we er hier even een Baskische vakantie van. Met de stemming van de Spanjaarden zit het na de 4-0 overwinning tegen Italië ondertussen wel goed.

Verder komt het vakantieseizoen nu echt los; wat voor ons toch echt wel wennen is. Misschien is het hierna wel tijd om wat mooie en rustige stukken Pyreneeën op te zoeken. Maar dat - dwars over de Pyreneeën of toch een beetje zuidelijker door Spanje - gaan we na deze Baskische vakantie wel weer bezien. Eerst even vier op vijf omdraaien.

Onze eerste echte klim! En voor meer moois: klik hier!

Zie hier ook Sanders column in Verkeerskunde over ‘Het laatste verkeerstaboe’. Niet toevallig ook over fietsen.

Vlak is het nieuwe dalen

Wat een prachtige nieuwe filosofie hebben we te verkennen: de fietsfilosofie. En niet te onderschatten; want fietsers - en wielrenners in het bijzonder - hebben natuurlijk alle tijd om het leven te bespiegelen. Niet dat dat altijd het eerste is waar we mee bezig zijn op de fiets, maar toch. ‘Vlak is het nieuwe dalen’ klinkt in elk geval alweer heel wat beter dan ons vorige ‘het gaat nooit makkelijker, hooguit sneller’. Toegegeven: fietstechnisch gaat het hier ook zeker vooruit. En verder lekker met al die Cruyffiaanse clichés; daar komen we deze sportzomer wel mee door.

Wij zijn inmiddels afgedaald tot hoog in de Medoc. Dat betekent dat we bijna 1.000 kilometer in de benen hebben. San Sebastian in Spanje is nog een kleine 350 kilometer te gaan. Langzaam reizen, dat is het. Met alle tijd om de omgeving in ons op te nemen. We zien - letterlijk - de maïs en de zonnebloemen groeien. Hoe zuidelijker we komen, hoe hoger de gewassen staan. De huizen, ze veranderen langzaam. Het weer, de zomer, de midzomernacht; we hebben alle tijd om het te beleven. En hoe anders het reizen door Frankrijk dan ook is dan in Azië of Zuid-Amerika, er is nog steeds genoeg te ontdekken. Zoals de zoutwinning en de oestervangst hier aan de Atlantische kust. En niet te vergeten de waardigheid waarmee de Fransen gisteren het verlies in de kwartfinales van het EK over zich heen laten komen. Hier geen EK trauma’s; waarschijnlijk hebben de Fransen al genoeg aan hun hoofd. De Fransen blijven ons sowieso verrassen, van de grootst denkbare stugge bureaucraten in uniform tot de meest vriendelijke buren die stokbrood met ons delen voor ontbijt. En ook Engels praten behoort hier tegenwoordig tot de mogelijkheden. Ook al geven de zangers van bands op een muziekfestival in La Rochelle wel een erg vrije eigen draai aan het Engels.

Oh ja, over EK en EU gesproken. Sander heeft een blog geschreven met als titel ‘a non-financial European Trust Fund’. Europa en Europeaan zijn houden ons bezig. Het zijn interessante tijden om te ontdekken hoe het er hier aan toe gaat; vooral in het gewone dagelijkse leven dat we niet op  journaals zien. En dan nog ontdekken hoeveel Europeaan we zelf eigenlijk zijn. Langzaam door Europa reizen voelt zeker niet gewoontjes na negen maanden buiten Europa te zijn geweest.

Terug naar onderweg. Begin vorige week hebben we Marike bezocht, een oud-huisgenoot van Sander die met man Bidou en dochter Emy op - bijna letterlijk - een steenworp afstand van de mooie zuidkust van Bretagne woont. Het leven in Bretonnië is - zeker als het gaat om werkgelegenheid - misschien niet het gemakkelijkste, maar de mensen en de omgeving trekken dat met ogenschijnlijk gemak recht.

Waarna de wind alles weer omver blaast; maar dan hebben we het weer over fietsen. Om in de Zuidwestelijke punt van Bretagne te komen hebben we een stuk de trein genomen. Met regen en wind was dat een goed moment. En met regen en wind hebben we Marike fietsend achter ons gelaten, om in de dagen daarna te merken dat Atlantisch weer - zoals Marike al voorspelde - in alle opzichten veranderlijk is. De ochtenden en de avonden zijn hier doorgaans mooier dan de middagen. Als het warmer wordt trekt de wind aan. De gewenning aan wind en aan de stijg- en daalmeters die we al gemaakt hebben, maken vlak absoluut tot het nieuwe dalen. En ’s avonds hebben we nu zowaar ook energie over om nog meer te doen dan fietsen alleen; ook goed.

Ondertussen proberen we deze tijd ook te gebruiken om ons weer wat meer op thuis en werk te oriënteren. Er zijn bezichtigingen voor Sanders huis, de verhuurperiode loopt binnenkort af, LinkedIn CV’s zijn bijgewerkt en - professioneel gezien - halen we onze netwerken weer een beetje aan. Wat is goed? Sommigen zullen zeggen dat we zo lang mogelijk moeten blijven genieten van de vrijheid hier: nog even geen gedachten of zorgen over thuiskomst. Anderen - waaronder wijzelf - redeneren dat het goed is om het thuis komen niet tot het laatste moment uit te stellen. Het staat ons bovendien niet meer tegen om daarmee bezig te zijn, en dat is best een fijne constatering. Wij zien het als een geleidelijk proces. Maar als er zich ervaren wereldreizigers onder jullie bevinden met uitgesproken ideeën over thuis komen, dan is dit het moment om ons deelgenoot te maken ;-)

Hier in de Medoc - aan de Frans-Atlanische kust - nemen we even een korte adempauze. Daarna fietsen we door naar Noord-Spanje: San Sebastian, Bilbao, Pamplona, de Pyreneeën. Kortom, nog meer dan genoeg om vooral ook weer niet te veel met thuis komen bezig te zijn. En beloofd: tegen de tijd dat we Spanje bereiken weer nieuwe fietsfilosofieën.

Zoveel kilometer hebben we inderdaad al afgelegd om hier te komen! (zie hier meer foto's!)

Het gaat nooit makkelijker, hooguit sneller

Dat klinkt wel wat zwaar hè? Gelukkig slaat het niet op het echte leven, hooguit op fietsen. Want ja, elk beetje extra energie in de benen zet zich vooralsnog om in snelheid en niet in restenergie aan het eind van de dag. Maar nu springen we er meteen middenin; waar waren we gebleven?

De afgelopen weken hebben we mogen genieten van een geweldige Normandische boederij - La Heslonièrre - weggestopt in Zuid-Normandië op ongeveer 30 kilometer van Mont St. Michel. En zoals gezegd, ook al waren we door omstandigheden even in Nederland, er waren nog steeds gegadigden om de oversteek te maken en wat tijd met ons door te brengen in de boerderij. Esther en Philip met Etienne en later Joke en Piet. Mooie dagen op een heerlijke plek. De eerste dagen zonovergoten en daarna ondersteund door authentiek Normandisch weer. Het gaf ons tijd om bij te komen. Want ongemerkt - door alles wat voorbij komt - was en is reizen intens. Voor het eerst sinds lange tijd ervaren we - op de fiets en rond de boerderij - hoe het is om even weinig indrukken te hebben. Gewoon trappen, in het gras liggen, van de koffie via de thee naar de wijn. En ondertussen op verhaal komen.

Sander heeft een blog geschreven op coachcultures.org die ingaat op het ‘waarom’ van ons reizen. Op onderdelen begint dat nu pas - met rust - in te dalen. Mooi op tijd; en bovendien hebben we daar nu alle tijd voor. Voor ons is het vooral het bijna continue open stellen en ontdekken - zenders vol op ontvangst - wat zo veel moois heeft opgeleverd en wat het tegelijk zo vermoeiend maakt. Zin in wat bespiegelingen? Lees dan ‘Why travel? It’s sinking in’.

En nu op de fiets! Om te beginnen vijf fietsdagen vanaf de Franse grens naar La Heslonièrre. En na 12 dagen Bourgondisch leven weer op de fiets naar - eerste stop - Marike, een voormalig huisgenootje van Sander die nu in Zuid-Bretagne woont. Onze fietsen en de tent, ze beginnen zo langzamerhand onderdeel te worden van een routine. Tent opbreken, grotendeels inpakken, ontbijten, koffie, thee en dan onderweg. Frankrijk is hier voor gemaakt; charmante kleine campings in overvloed. Ondertussen al wel veel hoogtemeters afgelegd; die maken de meeste trainingsarbeid. Nederland is niet voor niets fietsland; Frankrijk is voor de sportieve fietser. Toch maar een beetje opbouwen. Voor we vertrokken had Maartje ooit wel eens twee dagen achter elkaar gefietst. En Sanders twee weken in Engeland maken van hem nog geen doorgewinterde fietser. Ook zijn we nog een beetje lief voor onszelf als het weer van deze streek van leer trekt. Maar goed, genoeg geruststellende woorden voor iedereen die zich zo lief zorgen gemaakt heeft of we niet wat overmoedig op de fiets gesprongen zijn. We spreken elkaar over een week of acht wel weer voor de nabeschouwing.

Frankrijk is mooi. De kuststreek hier heeft prachtige vergezichten met brede stroken die droog vallen bij laag tij en met een continue stroom van eilanden aan de horizon. En verder klinkt Bretagne niet voor niets als Brittannië; Zuid-Engelse landschappen en bijpassende dorpjes. En zelfs de Fransen zijn hier meer dan wij gewend zijn bereid om Engels te praten.

Bonne route! En mocht je het leuk vinden om ons te treffen; laat dan vooral weten waar je op vakantie bent. Altijd leuk om bekende gezichten tegen te komen ergens onderweg. Voldoende reden om maar - opnieuw - te besluiten met ‘a bientôt!’

Ons optrekje in Normandie!

 Op een of andere manier werkt onze link naar de foto's niet goed. Om toch de foto's te zien, klik dan hier!

Meimaand in Nederland

Directe aanleiding voor deze blog is de Chinees in Forges-les-Eaux. Forges-les-Eaux? Ja, dat klinkt Frans en dat is het ook. Het is even sinds we geblogd hebben. En voor diegenen die dat nog niet weten, sindsdien zijn we niet in Laos en China geweest. Ondertussen hebben we wel stukjes Nederland, Duitsland, België en Frankrijk gezien; heel exotisch kunnen we je vertellen. Maar laten we jullie eerst even bijpraten.

In Birma werd duidelijk dat we - door omstandigheden thuis - de behoefte kregen om onze reis kort te onderbreken. Na even goed kauwen op die wens was onze keuze duidelijk: de meimaand werd voor thuis. Laos en China lopen niet weg en dus hebben we ons ticket naar Europa - dat stond voor eind mei - omgeboekt naar eind april. Bij die keus hoorde een sterk onderliggend gevoel dat we nog niet willen blijven hangen in Nederland, vooral omdat we erg veel zin hebben om aan onze afsluitende maanden van de reis te beginnen: op de fiets door Europa. Wel klaar om naar huis te gaan, maar nog niet klaar om te blijven.

En zo hadden we ineens nog maar zes dagen Chiang Mai te gaan - na Birma - om na te genieten van Azië. Nog een keertje langs om te lunchen bij We women. En verder gewoon een beetje zijn… Bijzondere dagen, niet in het minst omdat we op de valreep nog een stevige parasiet meegenomen hebben uit Birma. Dat was misschien niet het meest ‘waardige’ afscheid, maar dat hebben we dan ook maar weer meegemaakt. In die redelijk afgematte toestand hadden we overigens sowieso onze reisplannen moeten stellen. Naar huis dan maar.

Met twaalf schilderijen uit Birma onder onze arm (waarover later meer) komen we aan op Schiphol. Daar wacht ons zowaar een ontvangstcomité, inclusief jongste familielid Quintijn. Hoewel Maartje de eerste week nog geveld werd door ziekte - de tropenarts in Nijmegen mocht er zelfs wat van vinden - was het direct fijn om thuis te zijn; compleet anoniem onder de Nederlanders. En voor wat betreft de tijd met de familie; die heeft ons meer gebracht heeft dan we vooraf hadden durven hopen. Mooie gesprekken, tijd om weer een beetje bij te raken en alle ruimte om ook onze eigen ideeën plek te geven.

Meer dan gehoopt, met zelfs tijd om bij een paar vrienden langs te gaan, tijd voor verlaat kraambezoek aan Eline en Thijs, tijd voor broers en ouders en tijd om ons nog twee dagen als toeristen in de Jordaan onder te dompelen. Maar met duidelijke prioriteiten bij de familie - omschakeltijd inbegrepen - hebben we lang niet genoeg tijd gehad om het hele rondje te maken. Sterker nog, we vertellen sommigen nu voor het eerst dat we in de buurt geweest zijn. Al met al voelde de tijd in Nederland als onderdeel van onze reis; van alles te ontdekken en uit te zoeken.

Terug naar de Chinees in Forges-les-Eaux. De meimaand in Nederland werd drie weken. Opgeladen en wel zijn we met de fiets in de trein - met een onvoorzien stukje trappen van Zwijndrecht naar Lage Zwaluwe vanwege werkzaamheden aan het spoor - vertrokken naar Frankrijk. De Chinees in Forges-les-Eaux - die overigens beter Nederlands sprak dan wij Frans - maakte ons weer even bewust van de reis die we maken. Dit komende stuk is er om bij te komen van alle verre indrukken. Om uitgerust thuis te komen. Om plannen te maken; die gaan over werk, wonen, de komende tijd in Nederland. Op de fiets zakken we af langs door Normandië richting Spanje (Bilbao) om daar af te buigen naar Barcelona. Verder reiken de fietsplannen nog niet, maar ongetwijfeld plakken we er nog een mooi stuk route aan vast.

Maar eerst nog even genieten van het Franse leven. De komende twee weken hebben we beschikking over een mooie Franse boerderij in Normandië; oorspronkelijk bedoeld als plek om familie te gaan ontmoeten. Nu we in Nederland zijn geweest vervalt dat doel een beetje. Maar er zijn nog steeds vrienden en familie over die ons graag nog even gezelschap komen houden. Over twee weken trappen we door; dan pakken we de draad met dit blog ongetwijfeld weer op. A bientôt!

Weer in Nederland!

Dan nog even over de schilderijen uit Birma. Bij kunstgalerij Pansodan in Yangon hebben we moderne Birmese kunst opgehaald. Ook kunstsmokkelaar kan nu op ons CV. De schilderijen - straks een kleine veertig in totaal - worden deze zomer in Amsterdam geëxposeerd en - vermoedelijk in oktober - geveild. De opbrengsten gaan rechtstreeks naar de Birmese kunstenaars en de meeropbrengsten naar We women. De expositie en de veiling worden georganiseerd door We women. Bijzonder de moeite waard. We houden jullie op de hoogte.

Uitzwaaien

De afgelopen week kwamen we er (eindelijk) aan toe: jullie gedag zeggen! Dichtbij de moeders, vaders en broers, en direct daarachter verdere familie en vrienden. En hoe kunnen we het duidelijker zeggen dan met: dat was heel erg fijn!

In parkcafé buiten hebben we gisteren goed geborreld met naaste vrienden en familie. Een moment waarop weer eens duidelijk werd waarom het zo goed is dat we jullie bij ons hebben. Mooi weer, dus lekker hangen op en rond het terras. Zo waren we aan het eind van de middag van top tot teen geladen met positieve vibes, lieve woorden, fijne kleine kadootjes en mooie adviezen. Het was leuk, fijn en niet al te zwaar. En vooral had het op de juiste momenten een lekker hoog knuffelgehalte…

Wij zijn allebei blij dat we al deze momenten gepakt hebben. Jullie zien was zonder twijfel het meest wezenlijk onderdeel van vertrekken en loslaten. En nu we jullie gezien, gesproken en uitgezwaaid hebben, kunnen we los! Gedag zeggen is blijkbaar goed te rekken, maar nu is het - met alle belangrijke en lieve adviezen in ons achterhoofd - toch echt tijd om gewoon te gaan.

En dus - jullie allemaal - enorm bedankt voor de lieve woorden, telefoontjes, mails, foto’s, kaartjes, sms-jes, en het komen uitzwaaien. We nemen jullie mee, en we zien elkaar weer. Until then: may the wind be in your backs and may the sun shine warm upon your faces.