Weer thuis

Deze blog - of toch maar de volgende - is misschien wel de grootste schrijfuitdaging. Vooral omdat er nogal veel is gebeurd sinds de laatste blog. En omdat we - zoals de titel al zegt - weer thuis zijn. Na een midweek Barcelona scheepten we onze fietsen in op de boot naar Sardinië; met de bedoeling om via de noordkust van Sardinië en zuidwest Corsica terug te fietsen en varen naar Frankrijk. Dan te gast te zijn op de bruiloft van Sophia en Pierrad en daarna - ook weer deels fietsend - rustig naar huis. Maar de meesten van jullie weten inmiddels dat we het anders gedaan hebben. Anderhalve week geleden zijn we - op een zaterdagavond - geland op Schiphol. Met enorm gemengde gevoelens. Verdrietig en geschrokken, omdat Sanders oom Piet is overleden. Dat was de enige en belangrijkste reden om snel thuis te willen zijn. Voor onszelf en de familie. 

Maar daarbij hebben we besloten om ook ‘gewoon’ thuis te blijven. Dan maar een paar weken eerder. En dat maakt dan toch ook weer opgewonden. Thuis te komen: in Nederland en bij jullie. Het is leuk en spannend om hier weer voet aan de grond te krijgen en te houden. Op onze eigen manier; we zijn benieuwd.

Ons huis is nog niet direct beschikbaar; de huurders hebben ook nog even tijd nodig. En zo zijn we nu - met dank aan Olga en Jan - twee weken aan het huispassen in Den Dolder. Wat een geweldige manier om er weer in te komen en om te schakelen. Aan de bosrand tussen kippen en katten - met onze fietsen en het station op loopafstand - wennen we langzaam aan het idee. Straks - half september - halen we de dozen uit de opslag en gaan we weer in Utrecht wonen. Met plannen te over.

En ja, natuurlijk is er heel veel te zeggen over het afgelopen jaar. En dan niet in het minst over thuis komen. Dat doen we dan ook nu, maar aan het op papier zetten van die (na)beschouwing zijn we nog niet helemaal toe. Straks, als we echt thuis zijn, op een goed moment, kijken we graag nog wat uitgebreider terug in een blog. 

En voor nu? Voor nu geven we je graag de ultrakorte samenvatting: het is goed. Ook om hier weer te zijn. En over wennen en omschakelen gesproken: fijn dat we dat samen met jullie kunnen doen. We doen het wel rustig aan. Maar - relatief als dat is - weten we ook dat we jullie snel weer gaan zien en spreken. Tot dan!

Schilderachtig Corsica (meer eilandhop-foto's vind je hier)

Toch weer even thuis

Waar het vorige keer nog over fietsen en onze aankomst in San Sebastian ging, was de afgelopen week van heel andere aard. Maartjes lieve oma - oma Jamin - is vorige week zaterdag overleden. Zondagavond vlogen we dan ook terug, vanuit Bilbao, om bij de familie te zijn. De fietsen en de helft van de tassen lieten we achter in een hotelberging. Inmiddels zijn we terug in Spaans Baskenland en kijken terug op een onwerkelijke week.

Geen week om hier uitgebreid over uit te weiden. Maar het was vooral fijn om met de familie - met jullie - samen te zijn. Allemaal bedankt voor de lieve logeerplekken, het zorgen en kunnen zorgen voor, en de ruimte om elkaar juist nu even te zien.

Vooraf hadden we al besloten om in deze situatie wel weer verder te gaan met fietsen. We zijn echt nog niet klaar hier. De Pyreneeën - en als het aan ons ligt nog een mooie tijd - liggen voor ons. Hier fietsen is misschien wel de beste manier om onze hoofden weer leeg te maken, oma te gedenken en weer opnieuw te gaan genieten van waar we mee bezig zijn. De eerste dag is in elk geval goed geëindigd. De tent staat, hoog in een dal met uitzicht rondom. Net terug uit Nederland voelt het ook alsof we weer een beetje thuis komen in onze reis.

Meimaand in Nederland

Directe aanleiding voor deze blog is de Chinees in Forges-les-Eaux. Forges-les-Eaux? Ja, dat klinkt Frans en dat is het ook. Het is even sinds we geblogd hebben. En voor diegenen die dat nog niet weten, sindsdien zijn we niet in Laos en China geweest. Ondertussen hebben we wel stukjes Nederland, Duitsland, België en Frankrijk gezien; heel exotisch kunnen we je vertellen. Maar laten we jullie eerst even bijpraten.

In Birma werd duidelijk dat we - door omstandigheden thuis - de behoefte kregen om onze reis kort te onderbreken. Na even goed kauwen op die wens was onze keuze duidelijk: de meimaand werd voor thuis. Laos en China lopen niet weg en dus hebben we ons ticket naar Europa - dat stond voor eind mei - omgeboekt naar eind april. Bij die keus hoorde een sterk onderliggend gevoel dat we nog niet willen blijven hangen in Nederland, vooral omdat we erg veel zin hebben om aan onze afsluitende maanden van de reis te beginnen: op de fiets door Europa. Wel klaar om naar huis te gaan, maar nog niet klaar om te blijven.

En zo hadden we ineens nog maar zes dagen Chiang Mai te gaan - na Birma - om na te genieten van Azië. Nog een keertje langs om te lunchen bij We women. En verder gewoon een beetje zijn… Bijzondere dagen, niet in het minst omdat we op de valreep nog een stevige parasiet meegenomen hebben uit Birma. Dat was misschien niet het meest ‘waardige’ afscheid, maar dat hebben we dan ook maar weer meegemaakt. In die redelijk afgematte toestand hadden we overigens sowieso onze reisplannen moeten stellen. Naar huis dan maar.

Met twaalf schilderijen uit Birma onder onze arm (waarover later meer) komen we aan op Schiphol. Daar wacht ons zowaar een ontvangstcomité, inclusief jongste familielid Quintijn. Hoewel Maartje de eerste week nog geveld werd door ziekte - de tropenarts in Nijmegen mocht er zelfs wat van vinden - was het direct fijn om thuis te zijn; compleet anoniem onder de Nederlanders. En voor wat betreft de tijd met de familie; die heeft ons meer gebracht heeft dan we vooraf hadden durven hopen. Mooie gesprekken, tijd om weer een beetje bij te raken en alle ruimte om ook onze eigen ideeën plek te geven.

Meer dan gehoopt, met zelfs tijd om bij een paar vrienden langs te gaan, tijd voor verlaat kraambezoek aan Eline en Thijs, tijd voor broers en ouders en tijd om ons nog twee dagen als toeristen in de Jordaan onder te dompelen. Maar met duidelijke prioriteiten bij de familie - omschakeltijd inbegrepen - hebben we lang niet genoeg tijd gehad om het hele rondje te maken. Sterker nog, we vertellen sommigen nu voor het eerst dat we in de buurt geweest zijn. Al met al voelde de tijd in Nederland als onderdeel van onze reis; van alles te ontdekken en uit te zoeken.

Terug naar de Chinees in Forges-les-Eaux. De meimaand in Nederland werd drie weken. Opgeladen en wel zijn we met de fiets in de trein - met een onvoorzien stukje trappen van Zwijndrecht naar Lage Zwaluwe vanwege werkzaamheden aan het spoor - vertrokken naar Frankrijk. De Chinees in Forges-les-Eaux - die overigens beter Nederlands sprak dan wij Frans - maakte ons weer even bewust van de reis die we maken. Dit komende stuk is er om bij te komen van alle verre indrukken. Om uitgerust thuis te komen. Om plannen te maken; die gaan over werk, wonen, de komende tijd in Nederland. Op de fiets zakken we af langs door Normandië richting Spanje (Bilbao) om daar af te buigen naar Barcelona. Verder reiken de fietsplannen nog niet, maar ongetwijfeld plakken we er nog een mooi stuk route aan vast.

Maar eerst nog even genieten van het Franse leven. De komende twee weken hebben we beschikking over een mooie Franse boerderij in Normandië; oorspronkelijk bedoeld als plek om familie te gaan ontmoeten. Nu we in Nederland zijn geweest vervalt dat doel een beetje. Maar er zijn nog steeds vrienden en familie over die ons graag nog even gezelschap komen houden. Over twee weken trappen we door; dan pakken we de draad met dit blog ongetwijfeld weer op. A bientôt!

Weer in Nederland!

Dan nog even over de schilderijen uit Birma. Bij kunstgalerij Pansodan in Yangon hebben we moderne Birmese kunst opgehaald. Ook kunstsmokkelaar kan nu op ons CV. De schilderijen - straks een kleine veertig in totaal - worden deze zomer in Amsterdam geëxposeerd en - vermoedelijk in oktober - geveild. De opbrengsten gaan rechtstreeks naar de Birmese kunstenaars en de meeropbrengsten naar We women. De expositie en de veiling worden georganiseerd door We women. Bijzonder de moeite waard. We houden jullie op de hoogte.

Uitzwaaien

De afgelopen week kwamen we er (eindelijk) aan toe: jullie gedag zeggen! Dichtbij de moeders, vaders en broers, en direct daarachter verdere familie en vrienden. En hoe kunnen we het duidelijker zeggen dan met: dat was heel erg fijn!

In parkcafé buiten hebben we gisteren goed geborreld met naaste vrienden en familie. Een moment waarop weer eens duidelijk werd waarom het zo goed is dat we jullie bij ons hebben. Mooi weer, dus lekker hangen op en rond het terras. Zo waren we aan het eind van de middag van top tot teen geladen met positieve vibes, lieve woorden, fijne kleine kadootjes en mooie adviezen. Het was leuk, fijn en niet al te zwaar. En vooral had het op de juiste momenten een lekker hoog knuffelgehalte…

Wij zijn allebei blij dat we al deze momenten gepakt hebben. Jullie zien was zonder twijfel het meest wezenlijk onderdeel van vertrekken en loslaten. En nu we jullie gezien, gesproken en uitgezwaaid hebben, kunnen we los! Gedag zeggen is blijkbaar goed te rekken, maar nu is het - met alle belangrijke en lieve adviezen in ons achterhoofd - toch echt tijd om gewoon te gaan.

En dus - jullie allemaal - enorm bedankt voor de lieve woorden, telefoontjes, mails, foto’s, kaartjes, sms-jes, en het komen uitzwaaien. We nemen jullie mee, en we zien elkaar weer. Until then: may the wind be in your backs and may the sun shine warm upon your faces.